Afgelopen dinsdag 9 november 2010 is Parkietje Tico helaas overleden.

Bijna 6 jaar heb ik van dit mannetje mogen genieten.

Ik zal zijn geklets, gekroel, gespeel en vooral zijn aanwezigheid heel erg gaan missen.

Blij ben ik dat dat dondersteentje niet heeft geleden. Maar wat een pijn doet dit onverwachte afscheid mij…..

RIP Tico (16) oktober 2004 – 9 november 2010

Sinds gisteren heb ik een nieuwe kooi in gebruik. Ik heb deze gekregen van mijn mensen. Dit is hem:

Hiervoor had ik al een hele mooie kooi. Hij beviel mij erg goed en eigenlijk had ik nog geen behoefte om naar een andere kooi te verhuizen. Alleen de onderbak van die kooi was al een tijd terug gaan scheuren in de hoeken. Het mannetjesmens heeft het wel geprobeerd te plakken met tape. Maar dat was niet zo handig bij het schoonmaken in het sop. Die tape bleef dan niet zo goed zitten. Het zou nog wel even mee moeten gaan, maar mijn mensen wisten niet hoe lang dit zou zijn.

Mijn mensen hadden eerst bij de winkels geïnformeerd naar het kopen van een losse onderbak. Dit omdat ik erg gehecht was aan mijn eigen vertrouwde kooi. Ik wilde eigenlijk helemaal geen andere. Maar een losse onderbak was erg lastig te bestellen qua maat, omdat het een al wat oudere kooi was. En de kosten hiervan zouden volgens meerdere winkels hoger zijn, dan de aanschaf van een nieuwe kooi. Dus het moest een nieuwe kooi worden,

Al een tijdje waren mijn mensen dus op zoek naar een andere kooi voor mij. Het  vervelende aan de kooien van tegenwoordig is echter dat er gaten in zitten. Hier moeten dan de etensbakjes in. Maar reeds als klein parkietje kroop ik al in die bakjes in mijn oude kooi. Mijn mensen durfden dat risico niet aan met mij, Te bang om een keer thuis te moeten komen, en mij dan klem te zien zitten in het etensbakje. Erg raar dat die mensen die die kooien maken hier niet bij nadenken. Mijn mensen waren al in veel winkels geweest, maar zo goed als overal waren er alleen kooien met van die gaten.
Eindelijk hadden ze een kooi gevonden, waarbij de gaten afgesloten konden worden. Dus deze kooi hebben ze toen maar gekocht,

De kooi heeft eerst een paar dagen in de kamer gestaan, zodat ik er af en toe eens bij kon gaan kijken. Een woningbezichtiging zeg maar. En ik moet toegeven, deze kooi lijkt meer op een huis dan dat appartement dat ik hiervoor had. Gisteren was dan eindelijk het moment van mijn verhuizing aangebroken.
De kooi was snel ingericht. Hieronder het resultaat:

Rechts achterin zien jullie me zitten,

Vannacht heb ik voor het eerst in deze kooi geslapen. Dit beviel me goed. Mijn mensen hebben helemaal bovenin, vlak onder de nok een stok geplaatst. En daar heerlijk bovenin heb ik de nacht doorgebracht. Op de foto hieronder is mijn slaapstok net boven mijn hoofd te zien,

Zoals jullie misschien wel kunnen zien, had ik niet zo heel veel zin om op de foto te gaan. Ik moest gewoon even wennen aan de verandering.

Al een tijdje hebben jullie geen nieuwe foto’s van mij gezien, Dat kwam, omdat de camera kapot was. Het klepje wilde niet meer open. Dat was dus heel lastig foto’s maken! De camera is door de winkel voor reparatie opgestuurd, maar kon helaas niet meer gemaakt worden.
Mijn mensen hebben toen een andere camera uitgezocht.

Deze heeft hele leuke functies. Zo kunnen er 3 foto’s vlak na elkaar worden gemaakt. Deze komen dan naast elkaar te staan.

Ook kunnen er 2 foto’s na elkaar gemaakt worden, die onder elkaar komen te staan.
Ook kunnen er foto’s uit een filmpje worden ‘geknipt’.Zo nu kunnen jullie weer van mij gaan genieten!

Maandag was ik erg ontdeugend. Ik had een tijd leuk door de kamer gevlogen en in mijn speelboom gezeten. Mijn vrouwtjesmens wilde iets anders gaan doen, dus ik moest van haar mijn kooi in. Ik ging wel op haar vinger zitten, maar mijn kooi wilde ik echt niet in. Gauw vloog ik naar de keuken, Toen zij bij de keuken was, vloog ik gauw weer terug naar de kamer. Dit ging zo nog een paar keer door. Ik vond het best een leuk spelletje!
Mijn vrouwtjesmens was het toen zat en ging bij de ingang van de keuken staan. Toen ik naar de kamer wilde vliegen, wapperde zij met haar handen boven haar hoofd en toen vond ik het lastig om er langs te gaan. Vlug ging ik toen op het deurtje van een keukenkastje zitten. Ik wilde weer naar de kamer vliegen, maar zij stond er nog steeds en wapperde weer met haar handen. Snel vloog ik in de richting van het koffiezetapparaat, en liet me gauw erachter vallen. Dan kon ik me verstoppen. Wat ik echter niet gezien had, was dat daar een vaas stond.
Daar zat ik dan in een doorzichtige vaas en ik kon er niet uit. Paniekerig begon ik te piepen en gelukkig kwam het vrouwtjesmens gelijk naar me toe. Normaal maken ze altijd foto’s van ‘leuke’ situaties, maar omdat ze gelijk door had dat ik het echt eng vond, deed ze dat gelukkig niet. Jammer voor jullie, want zij vond het toch best wel een leuk gezicht, zo’n parkietje in een doorzichtige vaas.
Met haar hand pakte ze me snel uit de vuis. Ze bracht  me toen gelijk naar mijn kooi en zei dat dit er nou van kwam, als ik zo ontdeugend was. In mijn hok moest ik echt bijkomen van de schrik. Dat vond het vrouwtjesmens ook weer heel zielig, dus gelukkig deed ze even haar hand in mijn kooi en kon ik even op haar vinger zitten. Ik mocht er niet meer uit toen, maar ben wel weer snel rustig geworden.
Dat was me echt een groot avontuur, en zo zonder dat ik dit vantevoren verwacht had.

Gisteren en vandaag ben ik in de doucheruimte geweest, toen mijn mannetjesmens aan het douchen was. Dit had de dierenarts mijn mensen aangeraden, vanwege de hoge luchtvochtigheid in de doucheruimte. Dit zou goed zijn voor parkietjes.
Ik wilde niet onder het water mee de douche in, maar heb wel gespeeld in de doucheruimte (dus buiten daar waar de kraan is).
Uiteraard ben ik hierna gelijk onder de rode lamp gegaan in mijn kooi. Dit zodat ik geen kou vat!

Mijn mensen vinden dat mijn staart nog steeds een beetje omhoog en omlaag gaat tijdens het ademen. Maar voor de rest doe ik alles wat een gezond parkietje doet. Ik eet gewoon, ik slaap op 1 voetje, ik speel, ik brabbel een beetje woordjes, ik kroel met mijn mensen, ik fluit, ik schud met mijn kopje als ik blij ben, ik doe mijn vleugeltjes omhoog als ik mijn mensen zie, enzovoorts. Mijn poepjes zijn gewoon en mijn vacht glanst. Is het dan echt zo vreemd dat mijn staart nog iets op en neer gaat bij het ademen?

Vandaag heb ik lekker zitten spelen in het raamkozijn. Hard zat ik tegen mijn tuimelaar aan te duwen. Deze ging elke keer heen en weer. Ook vind ik het leuk om met de lamellen te spelen. Af en toe duw ik daar ook tegenaan, dan gaan ze zo leuk heen en weer!

Ook moet ik goed in de gaten houden wat er in de kamer gebeurt. Daar zijjn die lamellen wel handig voor. Je kan er zo tussendoor kijken! Ook er tussendoor rennen doe ik nog wel eens, maar vandaag heb ik dat niet gedaan.

Wat ik ook erg leuk vind, is naar buiten kijken naar wat daar allemaal gebeurt. Soms lopen er wel eens mensen langs, die dan naar me gaan kijken. Maar vandaag liep er niemand langs. Later op de dag werd het helemaal wit buiten. Sneeuw noemen ze dat! Ik zag allemaal druppels op het raam zitten, maar kon er helemaal niet bij! Dat vond ik wel erg gek.

Ik heb ook weer iets stoms gedaan….in een onbewaakt ogenblik was ik in het water terechtgekomen. Omdat mijn mensen niet wisten of het het sop was geweest, hebben ze mij gevangen en even onder de waterstaal gehouden. Zo wisten ze in ieder geval zeker dat er geen sop aan mij zat. Daarna ben ik afgedroogd en moest ik in mijn hok. Die lekkere warme rode lamp werd toen weer op mij gericht. Mijn mensen willen namelijk niet dat ik weer ziek word. Mijn staart gaat nog steeds iets op- en neer bij het ademhalen.

Mijn mensen weten niet zo goed meer of ik voordat ik ziek werd, ook iets met mijn staart op- en neer ging. Het zou natuurlijk ook met mijn evenwicht te maken kunnen hebben. Dus parkietenvriendjes, als jullie dit ook doen, laat het mij dan even weten. Dan zijn mijn mensen tenminste ook weer iets meer gerustgesteld!

Vandaag toen mijn hok werd schoongemaakt, stond ik te popelen om in bad te gaan. Ik heb een poosje in de bak van het aanrecht in het water gespeeld. Daarna hebben mijn mensen mij in mijn hok gezet met de rode lamp op mij gericht, Dit zodat ik snel weer droog zou zijn. Het feit dat ik al weer in bad wil, geeft denk ik wel aan dat het al weer ietsje beter met me gaat.

Ik heb weer mijn medicijnen gehad. Mijn mensen worden daar steeds handiger in. Ik sputter dan ook nog maar een klein beetje tegen.
Daarna heb ik in mijn hok lekker gesplapen op 1 voetje. Ook dat moet volgens mij een teken zijn dat het beter met me gaat.
Mijn staart gaat alleen nog steeds op- en neer tijdens het ademen.
Het lukte mijn mensen niet om een foto te maken van mij op 1 voetje. Ze hebben wel 2 andere leuke foto’s van me gemaakt. Ik zie er toch helemaal niet meer ziek uit?

Ik zal toch nog een poosje rustig aan moeten doen, want ik ben het volgens mij nog wel een beetje. Pas als mijn staart niet meer op- en neer gaat bij het ademen, dan zijn mijn mensen helemaal gerustgesteld.

Ik ben al weer heel erg levendig. Mijn mensen horen mij niet meer luidruchtig ademhalen. Ik ga alleen nog wel op- en neer met mijn staart bij het ademhalen. Ik denk dus dat ik nog niet helemaal beter ben.Ik neem mijn medicijnen nog steeds elke dag in. ‘s Ochtends een druppeltje wat in mijn snavel wordt gestopt en ook in mijn drinkwater zit nog medicijn.
Ik eet wel weer voldoende, kroel met mijn mensen en speel ook weer veel. Het gaat dus wel een stuk beter met me.

Hier zie je me op mijn schommel in mijn speelboom zitten. En zo als jullie kunnen zien heb ik het prima naar mijn zin!

Het lijkt erop dat ik bijna beter ben. Ik krijg nog steeds ‘s ochtends medicijnen in mijn snavel. Echt leuk vind ik het niet, maar als ik dan minder last krijg met ademhalen, dan moet dat maar. Ook in mijn water zit het nog steeds.

Ik heb vandaag weer veel geslapen. Want zieke vogeltjes moeten slapen. Dan zouden ze snel weer beter moeten worden.
Ik heb ook weer zitten spelen en fluiten. En eten doe ik weer als vanouds. Ik krijg best goed te eten nu, omdat ik van eten ook aansterk.
Ik zat zelfs al weer een beetje te donderen in mijn hok.Het piepen lijkt iets minder te zijn, en ook het op- en neergaan van mijn staart tijdens het ademhalen, lijkt minder erg te zijn, dan het eerst was. Ik hoop dat het zo doorgaat, en ik snel niet meer zo piep en ook niet meer zo met mijn staart zit te zwaaien!

Om te kijken wat ik woog mocht ik op de weegschaal. Ik was erg benieuwd wat ik zou wegen. Voorzichtig keek ik over het randje.

En toen met mijjn snavel er heel dichtbij, om het goed te kunnen zien.

Ik weeg alweer 38 gram! Ik ben blij dat ik een beetje op gewicht blijf.

Ik wil iedereen bedanken die met me meeleeft tijdens mijn ziek zijn. Dat maakt het een stuk minder zwaar voor mij en voor mijn mensen.

Vandaag ging het alweer een heel klein beetje beter met me. ‘s Ochtends doen mijn mensen een druppel medicijn op de vinger en houden dat bij mijn snavel, terwijl ze mij vasthouden. De bedoeling is dat ik iets van het medicijn naar binnen werk. En omdat ik het ook niet leuk vind om ziek te zijn, doe ik dat dan maar, maar niet van harte! Ze doen ook nog wat door wat water heen, zodat wanneer ik drink, ik ook wat medicijn binnenkrijg.
Eten doe ik weer volop. Alleen het luidruchtig ademen en op- en neer bewegen van mijn staart, dat gebeurt nog steeds. Af en toe schud ik een beetje met mijn kop. Mijn mensen hebben nog geen plukjes voer met slijm in mijn hok gevonden, zodat ik waarschijnlijk geen kropontsteking heb.
Mijn ontlasting is ook redelijk normaal. Mijn mensen hebben papier onderin mijn kooi gelegd, zodat ze dit goed kunnen zien. Na het vasthouden vanmorgen, had ik wel heel even diarree, maar dat was gelukkig snel over.
Toen het mannetjesmens tussen de middag thuis kwam, verwelkomde ik hem met fluitgeluiden toen ik de deur hoorde. Ook heb een tijdje gezellig zitten meefluiten met de muziek. Maar dat ademen dat blijft echt lastig. Ik heb veel geslapen vandaag en ook veel in de warmte van de rode lamp gezeten. Eerst vond ik dat niets, maar uiteindelijk ontdekte ik dat dit lekker warm was. En bleef ik lekker een tijdje zo zitten. Zelfs poetsen van mijn veren was heerlijk in deze warmte.
Later heb ik zelfs nog even door de kamer gevlogen. En ook heb ik even gespeeld op tafel en lekker zitten kroelen met mijn mensen.

Omdat ik nog wel een ziek vogeltje ben moest ik daarna weer snel in mijn hok. Daar heb ik nog even onder de rode lamp gezeten en lekker geslapen. Ik zat ook weer lekker te brabbelen en mee te kwetteren met de muziek.
Ik hoop dat ik snel weer helemaal beter ben.